Ogromne aspirację Interu nie mogły zostać w pełni zrealizowane, pomimo sporych wydatków na wzmocnienia – transfery Hansiego Mullera, Ludo Coecka, Liama Bradiego czy Karl-Heinz Rummenigge nie przyniosły stabilizacji, a gra klubu pozostawiała wiele do życzenia.
Przełom nastąpił w 1986 roku, gdy trenerem Interu został Giovanni Trapattoni, ojciec sukcesów Juventusu w latach 70 i 80. Przed nowym szkoleniowcem postawiono zadanie – odbudować utraconą chwałę Interu. W pierwszych dwóch sezonach znacznego postępu nie odnotowano. Inter wywalczył kolejno 3. i 5. miejsce pod sterami Włocha. Następnie klub został wzmocniony przez dwóch Niemców – Lothara Matthäusa i Andreasa Brehme, dzięki czemu gra Interu znacząco się poprawiła. Klub zdominował rozgrywki Serie A 1988/1989, wyprzedzając drugie w tabeli SSC Napoli o 11. punktów. W wielkim stylu klub z Mediolanu zgarnął mistrzostwo po dziewięciu latach przerwy, był to trzynasty tytuł Nerazzurrich. W lata 90. Inter wkraczał z ogromnymi ambicjami – miał w składzie Matthäusa, który był wówczas jednym z najlepszych pomocników na świecie, a niemieckie trio dopełnili obrońca Andreas Brehme i napastnik Jürgen Klinsmann. Świetna ligowa postawa nie przełożyła się na sukces w europejskich pucharach. W sezonie 1989/90, po dziewięciu latach, Nerazzurri wrócili do rywalizacji o Pucharu Europy.