W 1912 roku wschodni odcinek ulicy (do linii kolei obwodowej), a w 1916 jej pozostała część została włączona do Warszawy. W latach 1910–1913 nad ulicą zbudowano wiadukt, jednak tory kolejowe w dalszym ciągu biegły na poziomie ulicy obok wiaduktu. W latach 1921–1923 zbudowano nasypy kolejowe i po przełożeniu torów na wiadukt został on oddany do użytku w 1924 roku.
W 1932 roku przy zachodnim krańcu ulicy, wzdłuż znajdującej się na granicy miasta ulicy Księcia Janusza, powstało wielkie osiedle dla bezdomnych. Składało się z 54 parterowych drewnianych domów. W 1935 roku na północ od ulicy została otwarta wystawa mieszkaniowa Banku Gospodarstwa Krajowego.
W latach 1935–1937 Towarzystwo Osiedli Robotniczych (TOR) wybudowano przy ulicy dwie kolonie osiedla im. Stefana Żeromskiego. Pierwsza kolonia, zaprojektowana przez Romana Piotrowskiego, Zdzisława Szulca, Kazimierza Lichtensteina i Aleksandra Brzozowskiego, została zbudowana w latach 1935–1936. Składała się z 10 identycznych, dwupiętrowych, dwusegmentowych bloków mieszkalnych, usytuowanych szczytami południowymi do ulicy Obozowej. W 1937 roku vis-à-vis po drugiej stronie ulicy powstała druga kolonia, zaprojektowana przez Ludwikę Nowak-Białostocką-Markiewiczową. Było to dziewięć trzypiętrowych bloków mieszkalnych i jeden budynek wielofunkcyjny (tzw.