right|thumb|250px|Dolna Panonia za panowania Kocela, IX wiek
Kocel (ur. ? – zm. 876) (w źródłach występuje również jako: Gozil, Chozilo, Chezilo, Chezul, Kocelj) – od około 861 do 876 roku drugi książę Księstwa Błatneńskiego. Syn księcia Pribiny i jego bawarskiej nieznanej z imienia małżonki. Jego bawarskie imię brzmiało Gozil.
Życiorys Do około 850 roku był grafem Hrabstwa Błatneńskiego. W 861 roku, po śmierci swojego ojca zabitego w czasie wyprawy Rościsława przeciwko Księstwu Błatneńskiemu, otrzymał tron książęcy. Do początku lat 70. IX wieku wasal Rościsława, później znalazł się w orbicie wpływów dworu wschodniofrankijskiego.
Kontynuował politykę chrystianizacyjną zapoczątkowaną przez swojego ojca. Dzięki jego staraniom Adalwin, arcybiskup Salzburga, konsekrował w 865 roku kilka nowych kościołów.
Stał się znany przede wszystkim z ugoszczenia braci św. Cyryla i św. Metodego latem 867 roku podczas ich podróży do Watykanu. Słowiańscy misjonarze zatrzymali się w stolicy księstwa Blatnohradzie (późniejszy Mosaburg, Moosburg, dziś węgierska wieś Zalavár). Misjonarze założyli w Blatnohradzie przykościelną szkołę, w której wykształcili pierwszych pięćdziesięciu słowiańskich uczniów.