Bartholomew de Burghersh (ur. 1287/1296, zm. 3 sierpnia 1355 w Dover) – angielski możnowładca, młodszy syn Roberta de Burghersh, 1. barona Burghersh, i Maud de Badlesmere, córki Guncelina de Badlesmere.
Burghersh obracał się w otoczeniu swojego wuja, lorda Badlesmere'a. U jego boku wziął udział w ekspedycji do Szkocji w 1317 r. Podczas wojny króla Edwarda II z baronami w 1321 r. Burghersh razem z wujem przyłączyli się do rebeliantów. Zostali pojmani po ich klęsce pod Boroughbridge w 1322 r. Badlesmere został powieszony, a Burghershowi udało się uzyskać wybaczenie od królowej Izabeli.
W 1326 r. poparł działania królowej Izabeli i jej kochanka, Rogera Mortimera, które doprowadziły do obalenia i zamordowania Edwarda II. W 1327 r. Burghersh objął stanowisko lorda namiestnika Pięciu Portów. Sprawował je do 1330 r. Rok wcześniej otrzymał tytuł 1. barona Burghersh. W tym samym roku został wyprawiony z poselstwem do króla Francji Filipa VI i papieża Jana XXII. Od 1335 r. Burghersh był głównym sędzią królewskim na południe od rzeki Trent. Był nim do 1343 r. Po wybuchu wojny stuletniej w 1337 r. otrzymał godności Lorda Szambelana, szeneszala Ponthieu oraz admirałem Zachodu.