Edmund Langley KG (ur. 5 czerwca 1341 w Kings Langley w hrabstwie Hertfordshire, zm. 1 sierpnia 1402 tamże) – angielski książę z dynastii Plantagenetów, protoplasta gałązki Yorków, młodszy syn króla Anglii Edwarda III i Filipy de Hainault, córki Wilhelma I, hrabiego Hainaut. Młodszy brat Edwarda, księcia Walii, Lionela, księcia Clarence, i Jana, księcia Lancaster. Starszy brat Tomasza, księcia Gloucester. Stryj królów Ryszarda II i Henryka IV.
Książę Edmund brał udział w kampanii we Francji w latach 1359–1360. W kwietniu 1361 r. otrzymał Order Podwiązki. 13 listopada 1362 r. otrzymał tytuł hrabiego Cambridge. W latach 1369–1371 i ponownie od sierpnia 1372 do września 1375 r. walczył we Francji. Podczas tej drugiej kampanii był jednym z dowódców wojsk angielskich w Bretanii. 12 czerwca 1376 r. został lordem strażnikiem Pięciu Portów i konstablem zamku Dover. Urząd ten sprawował do 1 lutego 1381 r. 30 czerwca 1377 r. został królewskim komisarzem odpowiedzialnym za obronę wybrzeża hrabstwa Kent przed napadami Francuzów. W 1378 r. brał udział w ekspedycji na Saint-Malo. W 1381 r. posłował do Czech w sprawie małżeństwa króla Ryszarda z Anną Luksemburską.