Przykładowo, nie jest prawidłowa, w opinii Mańczaka, teza Matteo Bartoliego o archaizmach peryferycznych (sformułowana w roku 1925), głosząca, że innowacje powstają w centrum, a archaizmy utrzymują na peryferii, gdyż przeczą temu liczby i ścisłe obliczenia dokonane na bazie słownikowej.
Oprócz prac z zakresu językoznawstwa ogólnego opublikował ważne publikacje z językoznawstwa indoeuropejskiego, romanistyki, germanistyki, bałtystyki i slawistyki. Zajmował się genezą ludów indoeuropejskich, w tym także pochodzeniem narodów romańskich, germańskich i słowiańskich. Opublikował liczne prace, w których przedstawił swoje argumenty na rzecz autochtonicznej etnogenezy Słowian.
Jak przyznawał sam Mańczak, największy wpływ na niego pod względem naukowym wywarł Hugo Steinhaus, wuj jego żony.
Publikacje książkowe (wybrane) Gramatyka francuska, Warszawa 1960 (wyd. 2 – 1961, wyd. 3 – 1965). Gramatyka włoska, Warszawa 1961 (wyd. 2 – 1963, wyd. 3 – 1966). Polska fonetyka i morfologia historyczna, Łódź 1965 (wyd. 2 – Warszawa 1975, wyd. 3 – 1983). Gramatyka hiszpańska, Warszawa 1966. Z zagadnień językoznawstwa ogólnego, Wrocław 1970. Fonética y morfología histórica del español, Kraków 1976 (wyd.