Badania wykazały, że niektóre pojedyncze erupcje trwały 30 000 lat, emitując do atmosfery ponad 1,5 biliona ton siarki i tworząc pokłady lawy grube na 600 m.
Kontrowersje Część środowiska naukowego nie zgadza się z hipotezą pozaziemskiego pochodzenia tej struktury, sugerując że kwarc szokowy może pochodzić z impaktu na Jukatanie i zwracając uwagę na rzadko spotykany wydłużony kształt domniemanego krateru. Badania krateru Śiwa są bardzo utrudnione, gdyż obszar na którym się on znajduje jest pod kontrolą kompanii naftowych i rządu Indii, które ograniczają wstęp geologom.
Teoria wielu uderzeń Znanych jest już kilka kraterów uderzeniowych z granicy kredy i paleogenu. Jeżeli meteorytowe pochodzenie krateru Śiwa zostanie potwierdzone, to okaże się, że za wymieranie kredowe odpowiadają dwa główne impakty: Śiwa na Morzu Arabskim, Chicxulub na Jukatanie w Meksyku, i cała seria mniejszych: Bołtysz na Ukrainie, Silverpit na Morzu Północnym (niepotwierdzony), Eagle Butte w prowincji Alberta w Kanadzie, Vista Alegre w stanie Parana w Brazylii, na co nałożyły się erupcje wulkaniczne na płaskowyżu Dekan. Uderzenia te prawdopodobnie następowały na przestrzeni kilkuset tysięcy lat, kratery w Brazylii i Kanadzie są datowane na początek paleocenu, podczas gdy dwa największe związać można bezpośrednio z granicą er.