broń samoczynna i samoczynno-samopowtarzalna).
Historia I wojna światowa thumb|Cei-Rigotti thumb|Fiodorow Jeszcze przed I wojną światową poszukiwano broni mogącej łączyć siłę ognia ręcznego karabinu maszynowego, z mobilnością karabinu powtarzalnego. Jednym z pierwszych udanych karabinów automatycznych był prototyp opracowany przez włoskiego oficera Amerigo Cei-Rigotti w latach 1895–1900, jednak nie został on przyjęty do uzbrojenia.
W 1916 r. w Armii Imperium Rosyjskiego wprowadzono pierwszy seryjnie produkowany karabin automatyczny (karabin Fiodorowa). Nowa konstrukcja była na tyle lekka, iż mogła być obsługiwana przez pojedynczego żołnierza, a jednoczesne zastosowanie stosunkowo słabego japońskiego naboju karabinowego (6,5 × 50 mm SR) umożliwiało kontrolowanie broni przy strzelaniu seriami bez konieczności stosowania podpory. Karabin został jednak użyty jedynie w niewielkiej ilości w czasie wojny, a ze względu na zasilanie nietypową amunicją został wkrótce wycofany z uzbrojeniaMichał Mackiewicz, AK i M16 w: „Przegląd strzelecki Arsenał” nr 5(100)/2013, s. 7..