W okresie międzywojennym był jedynym recenzentem fotograficznym publikującym w prasie codziennej. W latach 1931–1939 publikował w „Gazecie Polskiej” oraz w miesięczniku artystycznym „Arkady", po wojnie również w „Świecie Fotografii”, magazynie „Foto” i w miesięczniku „Fotografia”. W 1934 poślubił Irenę Miedzińską, siostrę Bogusława Miedzińskiego.
10 listopada 1939 został aresztowany, przez dwa dni był zakładnikiem SS w okupowanej Warszawie. Latem 1940 opuścił miasto i pozostałą część wojny spędził we wsi Łętów (pow. garwoliński). W czasie powstania spłonęło wiele jego fotografii pozostawionych w warszawskim mieszkaniu.
Po wojnie, oprócz fotografowania, zajmował się działalnością dydaktyczną oraz teorią fotografii. Kontynuował krytykę zdjęć i wystaw na łamach czasopism fotograficznych, pisał książki związane z estetyką fotografii.
Od 14 lipca 1934 był mężem Ireny z Miedzińskich, siostrą Bogusława Miedzińskiego. Mieli syna Andrzeja (ur. 1935) i córkę Krystynę Annę (ur. 1937).
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (Al.6 nr 17).