Sitatunga jest nosicielem pasożytów – przywr z rodzaju SchistosomaDelany, M. 1979. Ecology of African Mammals. New York, New York: Longman group Inc.. 250px|right|thumb|Samica z młodym Zagrożenia i ochrona Sitatungi stanowią pokarm większych drapieżników – lwów, lampartów i likaonów.
Największe zagrożenie dla tej antylopy stanowi osuszanie terenów podmokłych. Na wielu osuszonych przez człowieka obszarach sitatungi wymarły. Liczebność dzikiej populacji szacowana jest na 90–120 tysięcy dorosłych osobników. W ogrodach zoologicznych zanotowano 486 osobników (stan z 2007), wśród których dominuje podgatunek zachodni T. s. gratus. Gatunek nie jest obecnie objęty konwencją waszyngtońską CITES. Wcześniej (do 2007) był wykazywany w załączniku III.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (least concern – najmniejszej troski).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wołowate Kategoria:Ssaki Afryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1863 roku