Walka w powstaniu warszawskim 1. dnia powstania warszawskiego Krystyna przybyła na punkt mobilizacyjny przy ul. Żytniej na Woli, gdzie przebywała służba łączności Komendy Głównej Armii Krajowej. Otrzymała meldunki, które miała dostarczyć do Śródmieścia. Około 7 sierpnia nie mogła powrócić na Wolę, zatrzymała się więc na Starym Mieście. Tam też znajdowało się nowe miejsce postoju Komendy Głównej. Rozpoczęła służbę pomocy sanitariuszkom działającym na Starówce. Po 13 sierpnia zgłosiła się na ochotniczkę do organizowanej grupy łączniczek kanałowych. Została przydzielona do ekipy sieci północnej (Śródmieście I – Stare Miasto – Żoliborz). Za służbę w łączności kanałowej została odznaczona Krzyżem Walecznych. Uzasadnienie płk. Antoniego Sanojcy (ps. „Kortum”) brzmiało: „zasłużyła na wyróżnienie [...] jako przewodniczka w specjalnie ciężkich warunkach bojowych”. Pod koniec sierpnia 1944 r. uczestniczyła w ewakuacji dowództwa i oddziałów powstańczych z bliskiej upadku Starówki. 27 sierpnia przeszła na Żoliborz. W tym czasie została ranna odłamkami granatu. Gdy już dotarła na teren Żoliborza, odesłano ją do powstańczego szpitala.
Po kapitulacji Żoliborza – 30 września dostała się do niewoli wraz z ludnością cywilną.