mały|Eratostenes, od 236 r. przed Chr. był zarządcą Biblioteki Aleksandryjskiej. Filozofia aleksandryjska – wieloznaczny i z tego powodu współcześnie niemal całkowicie zarzucony termin określający wiele nurtów filozofii hellenistycznej, zwłaszcza różne postacie platonizmu rozwijane w Aleksandrii, głównym ośrodku myśli filozoficznej późnej starożytności, między III w. p.n.e. a podbojem arabskim. W dawniejszej historii filozofii termin ten używany był często jako synonim terminu „filozofia hellenistyczna”. Główne nurty filozoficzne, które miały składać się na „filozofię aleksandryjską” to: żydowska filozofia hellenistyczna, której najważniejszym przedstawicielem jest Filon z Aleksandrii gnostycyzm aleksandryjski i różne prądy hermetyczne i teozoficzne (zob. Hermes Trismegistos) właściwy neoplatonizm, którego najwybitniejszym reprezentantem był Plotyn neoplatonizm chrześcijański i tzw. „gnoza chrześcijańska”, których najważniejszymi reprezentantami byli Klemens Aleksandryjski i Orygenes późny neoplatonizm o nastawieniu historyczno-erudycyjnym