thumb|right|250px|Strona tytułowa typikonu z końca XVII wieku Typikon (gr. bizant. , , "zasada", l.mn. , ; ) – termin występujący w prawosławiu w dwóch znaczeniach:
spisane w formie księgi zasady działania monasteru prawosławnego, ustalające zasady zarządu, organizacji i życia mnichów w danej placówce, takie jak modlitwa, nabożeństwa, posty, a także prawa i obowiązki mnichów i porządek codziennego ich życia (reguła monasterska)John Van Antwerp Fine, The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, University of Michigan Press, Ann Arbor 1987, s. 627. Szczególnym typem jest typikon fundatorski, nadany przez fundatora danej wspólnoty monastycznej, uzupełniony zazwyczaj o spis przyznanego uposażenia.
spisane w formie księgi zasady sprawowania nabożeństw w określonych wspólnotach monastycznych lub całej Cerkwi prawosławnej. Wśród typikonów określonych wspólnot znane są m.in. typikon jerozolimski – reguła sprawowania nabożeństw opracowana na podstawie praktyki katedry Zmartwychwstania Pańskiego w Jerozolimie, typikon katedralny – dotyczący praktyki Hagii Sofii w Konstantynopolu, typikon św. Sawy – dotyczący praktyki monasteru św.