Na przełomie 1949 i 1950 roku w niejasnych okolicznościach został uwikłany w intrygę uknutą przez komunistyczny aparat bezpieczeństwa przeciwko attaché lotniczemu ambasady Wielkiej Brytanii, Claude’owi Henry’emu Turnerowi. Bednarczyk miał – nie wiadomo czy świadomie, czy przez przypadek – pośredniczyć w kontaktach między dyplomatą a jego podstawioną przez MBP polską kochanką, która doprowadziła następnie do aresztowania Turnera i jego skazania w procesie pokazowym. Za udzielenie pomocy wspomnianej kobiecie przy próbie nielegalnego przekroczenia granicy oraz handel zagranicznymi środkami płatniczymi Bednarczyk wyrokiem sądu wojewódzkiego w Warszawie z 16 marca 1951 roku został skazany na karę półtora roku pozbawienia wolności i 3 tys. złotych grzywny. Wyrok odbył w całości.

W 1945 roku Bednarczyk został przyjęty w poczet członków Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. W 1959 roku, na znak protestu przeciw wytoczeniu w sądzie koleżeńskim ZBoWiD sprawy przeciwko Andrzejowi Petrykowskiemu, wystąpił ze związku. Później kilkukrotnie podejmował próby ponownego wstąpienia do ZBoWiD. Jego wnioski przez długi czas były jednak odrzucane;