Zgodnie z legendą wstąpienie do zakonu miało charakter cudowny: w czasie snu Ryta została przeniesiona do klasztoru przez świętych: Jana Chrzciciela i Augustyna, a siostry, zastawszy ją rano w klasztornym kościele, do którego nie mogła w naturalny sposób dostać się przez zamkniętą furtę, postanowiły ją niezwłocznie przyjąć.
Św. Ryta w życiu zakonnym cierpliwie przyjmowała wszelkie cierpienia i odznaczała się niezwykłą łagodnością. Surowo się umartwiała. W 1442 roku w wielkim poście została obdarzona stygmatem rany na czole, jakby od kolca cierniowej korony.
W roku jubileuszowym 1450 odbyła wraz z siostrami pielgrzymkę do Rzymu.
Przed śmiercią miała mieć widzenie Jezusa Chrystusa, który miał wyjawić jej dzień śmierci. Zmarła 22 maja 1457 roku. Już przed pochowaniem jej ciała w okolicach Cascii zgłaszano uzdrowienia opisywane jako cudowne i nawrócenia. Jej ciało, zachowane bez naturalnego rozkładu, umieszczono pod ołtarzem w zakonnej kaplicy. Ze względu na wielki ruch pielgrzymów, w 1595 roku przeniesiono je do kościoła w Cascii.
Papież Urban VIII w roku 1628 zatwierdził kult Ryty. Uroczystej kanonizacji dokonał w roku 1900 papież Leon XIII.