Niektóre z nazwisk należą do rodów przypuszczonych do herbu drogą adopcji. Pierwszym (nie licząc Rodywiła) udokumentowanym adoptowanym (rok 1506) był radny Jan Baytel (Beutel) z Torunia. W 1522 Sulimitą stał się Stanisław Vitreator (Szklarz – Szklarzewski), zaś cztery lata później – Fedor Dawiłowicz z Witebska z dziećmi oraz braćmi – Saulem, Emanuelem i Jerzym Zylajewiczami. Zostali oni adoptowani przez Piotra Służewskiego i Jana Gamrata. Z adopcji pochodził też herb Feliksa z Trynczy z 1540, ale w nim dokonano odmiany klejnotu (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Nowych Sulimitów przyjmowano do rodu do końca istnienia I Rzeczypospolitej. Antoniego, Krzysztofa i Walentego Deymów nobilitowano i nadano Sulimę w 1768, Jerzego Trublajewicza rok później, zaś Melchiora, Kaspra i Jana Szajowskich (Szajewskich) w 1776.
Sulimy używały także kilka rodzin pochodzenia obcego, m.in. tatarskiego i ormiańskiego.