Umiarkowana, legalna gałąź była określana jako trudowicy.
Przywódcy i ważni działacze: Wiktor Czernow – główny ideolog socjalistów-rewolucjonistów, minister rolnictwa w Rządzie Tymczasowym, przewodniczący Wszechrosyjskiego Zgromadzenia Ustawodawczego (Konstytuanty Rosji) Jekatierina Brieszko-Brieszkowska Nikołaj Awksientjew Grigorij Gerszuni Nikołaj Czajkowski Pitirim Sorokin Jewno Azef – organizator wielu zamachów, zdemaskowany jako agent Ochrany Boris Sawinkow – czołowy działacz Organizacji Bojowej Aleksander Kiereński – minister sprawiedliwości, minister wojny, premier Rządu Tymczasowego
Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu partia wyszła z podziemia i zaczęła odgrywać dużą rolę polityczną. Eserowiec Aleksander Kiereński został ministrem sprawiedliwości, w maju 1917 ministrem wojny, a od 21 lipca 1917 premierem Rządu Tymczasowego. Wiktor Czernow otrzymał w maju 1917 tekę ministra rolnictwa, Nikołaj Awksientjew ministra spraw wewnętrznych, Borys Sawinkow wiceministra wojny i marynarki, ale faktycznie od lipca 1917 kierował ministerstwem, którego szefem do 14 września 1917 formalnie pozostawał Kiereński.