mały|Wilhelm Wetlesen: Ilustracja do sagi Haralda Sønnenesa (saga Inges), wydanie Heimskringla 1899. nn: „Oskórują Sigurda Slembe Sigurd III Zły Diakon (norw. Sigurd (Magnusson) Slembe, Slembedjakn) – antykról Norwegii w latach 1135–1139.
Urodzony ok. 1099 r. Nie wiadomo nic pewnego o jego pochodzeniu. Jego matka o imieniu Thora była prawdopodobnie siostrą Sigridy, nałożnicy króla Norwegii Magnusa III Bosego, z którą król miał syna Olafa (zm. 1115). W młodości Sigurd był klerykiem, później przyjął święcenia i został diakonem. Wybrał się do Ziemi Świętej, ale postanowił wrócić do Norwegii, gdy usłyszał od matki, że jego ojcem jest ponoć król Magnus III Bosy (zm. 1103). W drodze powrotnej zatrzymał się w Danii, gdzie otrzymał obietnicę poparcia swych pretensji do tronu Ynglingów.
W 1135 roku Sigurd pojawił się w Norwegii i podając się za syna Magnusa III zażądał dla siebie władzy. W kraju panował wtedy Harald IV Gille, inny nieślubny syn Magnusa III Bosego. Sytuacja Haralda IV Gille na tronie norweskim była niepewna – za życia poprzedniego władcy Sigurda I złożył on bowiem przysięgę wierności synowi Sigurda I, Magnusowi IV, w zamian za co został dopuszczony do współrządów, jednakże po śmierci Sigurda I (1130) doszło do walk pomiędzy Haraldem IV a Magnusem IV.