Wojna o sukcesję hiszpańską Ormonde był bardzo popularny w wojsku, więc kiedy nowe ministerium królowej Anny zadecydowało o włączeniu się Anglii w wojnę o sukcesję hiszpańską, Ormonde został 20 kwietnia 1702 r. mianowany naczelnym wodzem wojsk lądowych Anglii i Holandii. Razem z flotą sir George’a Rooke’a brał udział w oblężeniu Kadyksu i bitwie morskiej w zatoce Vigo. Kadyksu nie udało się jednak zdobyć z powodu ustawicznych sporów między Ormonde’em a Rooke’em. Kiedy Rooke zdecydował, że nie pozostanie na wodach hiszpańskich na zimę, Ormonde wrócił wraz z nim do Anglii.
Obaj dowódcy zostali entuzjastycznie przyjęci w Anglii, a podczas ceremonii dziękczynnej w katedrze św. Pawła Ormonde został wyróżniony oklaskami. Królowa powołała go do Tajnej Rady, a w 1703 r. mianowała lordem namiestnikiem Irlandii. Początkowo nowy wicekról został entuzjastycznie przyjęty przez proangielski parlament. Jego rodzina miała irlandzkie korzenie i zawsze popierała sprawę protestancką. Rosnące wydatki wojenne powodowały jednak wzrost podatków, a podwładni Ormonde’a dopuszczali się licznych nadużyć. Doprowadziło to do tego, że irlandzki parlament znalazł się w konflikcie z lordem namiestnikiem. W czerwcu 1705 r. Ormonde opuścił Irlandię. Urząd lorda namiestnika został mu odebrany w kwietniu 1707 r.