Do XIX wieku życie artystyczne w Toruniu koncentrowało się wokół Starego i Nowego Miasta, następnie objęło swym zasięgiem sąsiednie obszary, głównie na zachód od Starego Miasta. Mimo licznych przemian na obszarze historycznego centrum, w Toruniu zachowało się jedno z najcenniejszych zespołów zabytkowych w Polsce. Zachował się dawny układ urbanistyczny, fragmenty dawnego zamku, obwarowań, kilkadziesiąt gotyckich kamienic lub ich fragmentów, ratusz Staromiejski mieszczący obecnie Muzeum Okręgowe z cennymi zbiorem dzieł sztuki średniowiecznej i nowożytnej, kościoły Świętych Janów, NMP i Świętego Jakuba z bogatym wystrojem wnętrz, zaś poza historycznym centrum, od XIX wieku ukształtowało się na wysokim poziomie artystycznym budownictwo willowe.
Średniowiecze W średniowieczu uformował się układ przestrzenny Torunia a rozwój sztuki tego miasta, niezależnie od dziejowych zmian, od XIV do XVI wieku wpierw zdystansował pierwszy ważny ośrodek Prus Zakonnych – Chełmno, następnie progres ten przyczynił się do powstania w Toruniu jednego największego oprócz Gdańska centrum artystycznego na terenie Pomorza, a także jednego z ważniejszych ośrodków Hanzy i całej Europy.