Los utracony (Sorstalanság) – powieść Imre Kertésza z 1975 roku, węgierskiego laureata Literackiej Nagrody Nobla w 2002.
Fabuła Dzieło przedstawia autobiograficzną opowieść o obozowych doświadczeniach autora (1944–1945), który z rodzinnego Budapesztu w wieku 15 lat trafia najpierw do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, a później do obozów w Buchenwaldzie i Zeitz. Powieść pisana jest właśnie z perspektywy naiwnego, zupełnie nieświadomego piętnastolatka. Trafia on do obozu Auschwitz i do ostatniej chwili – podania mu pasiastego ubrania – wydaje mu się, że będzie pracował w fabryce, jak robił to wcześniej, dziwiąc się, że widzi wkoło tak dużo ludzi ubranych w więzienne pasiaki. Jednak i on staje się więźniem, co nie od razu do niego dociera, musi jednak zmierzyć się z rzeczywistością. Przez zaledwie cztery dni w Auschwitz dowiaduje się o krematoriach, stosach zwłok, selekcji – od której uratowało go kłamstwo na temat swojego wieku (odpowiedział, że ma sechzehn (16), choć miał o rok mniej).
Z Auschwitz zostaje przeniesiony do Buchenwaldu, a ostatecznie do Zeitz. Autor nie zagłębia się w opisywaniu swoich cierpień.