Pracami wykonawczymi kierował ogrodnik Fox. Kompozycję kształtowano z wykorzystaniem swobodnie rozmieszczonych grup drzew i krzewów, polan, osi widokowych oraz płynnie poprowadzonych ścieżek. Wzorce czerpano m.in. z europejskich parków krajobrazowych w Muskau i Sibyllenort.
W otoczeniu pałacu zastosowano bardziej regularną kompozycję. Obejmowała ona tarasy, dekoracyjne kwietniki, baseny, fontannę i rzeźby. Dalej rozciągała się część krajobrazowa, w której najważniejszą rolę odgrywały polany, kulisy drzew, stawy, kanały i osie widokowe.
Zespół rezydencjonalny Donnersmarcków
W latach 1868–1875 w południowej części parku wzniesiono dla Guida Henckla von Donnersmarcka i jego żony Blanki de Païvy reprezentacyjny pałac w formach francuskiego neorenesansu i neobaroku. Budowla, nazywana później „Małym Wersalem”, powstała według koncepcji wiązanej z Pierre’em Manguinem, rozwiniętej przez Hectora-Martina Lefuela.
Park stanowił otoczenie zarówno nowego pałacu, jak i starszego zamku, który w XIX wieku przebudowano w formach neogotyckich. W obrębie założenia znajdowały się ponadto folwarki, stajnie, powozownia, masztarnia, zajazd, ogrodnictwo i zabudowania służby.