Polsko-mongolskie związki literackie to zespół powiązań między literaturą polską i polskim literaturoznawstwem a literaturą mongolską i literaturoznawstwem mongolskim. Pierwsze przejawy relacji polsko-mongolskich na gruncie literatury pojawiły się w średniowieczu jako relacje o Mongołach w pismach historyków i podróżników pochodzenia polskiego, znajomość Mongolii w Polsce stała się jednak bardziej żywa dopiero w wieku XIX w związku z uczestnictwem w rosyjskich badaniach tego kraju i przyległych doń obszarów Azji Polaków spod zaboru rosyjskiego. Zainteresowanie Polską w Mongolii jest mniejsze i datuje się dopiero od XX w.
Początki Do wieku XIX relacje polsko-mongolskie były sporadyczne. Najwcześniejsza polska wzmianka o życiu, dziejach i kulturze Mongołów pochodzi z relacji z podróży do wielkiego chana, którą w latach 1245-1247 odbyli franciszkanie – posłowie papieża Innocentego IV na czele z Janem di Piano Carpinim. Jednym z członków tego poselstwa był Benedykt Polak. Jego relacja jest bardzo zwięzłym skrótem obszernej Historii Mongołów Carpiniego, która była także podstawą tzw. Historia Tartarorum [Dziejów Tatarów] autorstwa C. de Bridia (być może również Polaka), zawierającej m.in. informacje o Bitwie pod Legnicą.