Według Rancière’a klasa robotnicza nie potrzebuje partii wyposażonej w wiedzę naukową na temat obiektywnego charakteru kapitalizmu, robotnicy dysponują sami wiedzę potrzebną do tego, by wywołać rewolucję.
Zadaniem edukacji, z jego punktu widzenia, nie powinno być wpajanie wiedzy, a raczej wytworzenie u uczniów intelektualnej i poznawczej autonomii. Swoją teorię edukacji Rancière przedstawił w książce Le maître ignorant (1987) poświęconej Jean Josephowi Jacototowi. Jacotot uznawał, że edukacja powinna opierać się na założeniu o równości nauczyciela i ucznia.
Kluczowym punktem filozofii Rancière jest pojęcie „dzielenie zmysłowego”. Odnosi się ono do społecznej segregacji danych postrzeżeniowych, które decyduje o tym, które jednostki czy grupy społeczne są widzialne, które nie; jakie wypowiedzi są uznawane za uprawnione, a jakie za hałas. Z dzieleniem zmysłowego jest powiązany podział na „policję” i „politykę“. „Policja” to zbiór praktyk mających na celu podtrzymanie istniejącego porządku społecznego (podziału zmysłowego), „polityka” to zbiór działań mających na celu zakłócenie podziału i dodanie tych elementów, które są z podziału wykluczone.