Piotr Stoiński (także: Stojeński, w jęz. franc.: Pierre Statorius, ur. około 1530 w Thionville, zm. 1591 w Krakowie) – francuski i polski działacz reformacji (kalwiński i ariański), polemista innowierczy, pedagog, jeden z tłumaczy Biblii brzeskiej, autor pierwszego podręcznika gramatyki języka polskiego.
Życiorys Studiował w Lozannie razem z Teodorem de Bèze i stał się jednym z ważnych propagatorów kalwinizmu we Francji i Szwajcarii. W 1551 zaproponowano mu stanowisko rektora szkoły kalwińskiej w Krakowie, jednak do Polski przybył dopiero w 1559 pieszo, uchodząc przed prześladowaniami. Osiedlił się w Pińczowie, dokąd sprowadził wiele dzieł teologicznych szwajcarskich i francuskich reformatorów. W kalwińskiej szkole w Pińczowie uczył języka greckiego. Statorius jeszcze w Lozannie spotkał się z ideą rozpowszechniania w nauce języków ojczystych za sprawą rektora szkoły w Lozannie, Maturina Cordiera, który zwalczał wyłączność łaciny jako przeżytek katolickiego średniowiecza i domagał się pełniejszego wyzyskania języka francuskiego. W myśl tych wskazówek Statorius ułożył program nauczania dla gimnazjum pińczowskiego. Polszczyzna pełniła w nim funkcję języka pomocniczego.