Władimir Aleksandrowicz Antonow-Owsiejenko (), właściwie Wołodymyr Ołeksandrowicz Owsiejenko (; ur. w Czernihowie, zm. 10 lutego 1938 w Kommunarce) – radziecki dyplomata, wojskowy, działacz partyjny, publicysta, prawnik i rewolucjonista narodowości ukraińskiej. Jeden z dowódców Wojskowych Organizacji Bolszewików, współkierował zbrojnym zamachem stanu, który utworzył Rosję Radziecką, a w nowym rządzie mianowany został członkiem trzyosobowego Ludowego Komitetu do spraw Wojskowych z Dybienką i Krylenką (1917). Wkrótce zastąpiony pojedynczym komisarzem Podwojskim, został dowódcą Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego (1917), po czym wysłano go na Ukrainę, by kierował jej podbojem. Dowódca (1917–1918), (1918–1919) i Frontu Ukraińskiego (1919). Stopniowo tracił pozycję, osłabiła go ponadto współpraca z anarchistami. W 1921 roku razem z Tuchaczewskim tłumił powstanie tambowskie, później został naczelnikiem (1922–1924). W konflikcie o schedę po Leninie między Trockim a Stalinem, poparł pierwszego i przyłączył się do Lewicowej Opozycji, która przegrała, a kariera Antonowa-Owsiejenki uległa załamaniu.