W 1617 r. siogun Hidetada Tokugawa, próbując walczyć z prostytucją, ograniczył ją do dzielnicy Yoshiwara (okolice mostu Ryōgoku). Po wielkim „pożarze Meireki” rewir rozpusty przeniesiono na północ od dzielnic burakumin, na obszar dzisiejszego rejonu Senzoku – pierwotnie był on osobną enklawą na otwartym terenie. Nowa Yoshiwara dotrwała tam do lat międzywojennych. Odegrała ona znaczącą rolę w rozwoju kultury Edo: teatru, literatury i plastyki.
W południowych dzielnicach miasta wielkością obszaru wyróżniała się posiadłość siogunów Tokugawa – Hama-rikyū, położona na osuszonym fragmencie nabrzeża Zatoki na wschód od Shinbashi (wym. Shimbashi) (obecnie park publiczny, otwarty w 1946). Południowym odpowiednikiem Sensō-ji był kompleks świątynny Zōjō-ji rodu Tokugawa w dzielnicy Shiba, na południe od wzgórza Atago-yama. Jeszcze bardziej na południe, początkowo poza zabudową miasta, ulokowała się w I poł. XVII w. świątynia Sengaku-ji, wokół której powstało osobne osiedle.