Incydenty te wywołały reakcję części organizacji międzynarodowych, w celach protestacyjnych do Moskwy udali się członkowie Światowej Rady Obrońców Pokoju – Paul Robeson oraz francuski fizyk i komunista Frédéric Joliot-Curie. Stalin jednak nie zgodził się na spotkanie. W proteście przeciwko antyżydowskim posunięciom w ZSRR, członkowie syjonistyczno-nacjonalistycznego podziemia podłożyli 9 lutego 1953 roku bombę pod ambasadę sowiecką w Tel Awiwie. W trzy dni później Kreml zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Do ponownego ich nawiązania doszło w lipcu 1953, w cztery miesiące po śmierci Stalina. Sprawcy zamachu zostali skazani w Izraelu na kary więzienia, nie spowodowało to jednak w ZSRR osłabienia kampanii rozpętanej wokół „spisku lekarzy”.
Sprawa „spisku lekarzy” zakończyła się wraz z nagłą śmiercią Józefa Stalina w dniu 5 marca 1953 roku – zbiegiem okoliczności w dniu święta Purim – i nie została doprowadzona do końca. Aresztowani lekarze, którzy zdołali przeżyć, zostali zwolnieni. Na wolność wyszedł także były wiceminister spraw zagranicznych ZSRR Iwan Majski (zaufany człowiek Wiaczesława Mołotowa), aresztowany 19 lutego 1953 roku w związku ze „spiskiem lekarzy” (pod zarzutami działalności agenturalnej na rzecz wywiadu brytyjskiego) i skazany na 6 lat więzienia.