Józef Stompor (ur. 30 maja 1922 w Mircu, zm. 18 kwietnia 1997) – polski pisarz, lekarz, żołnierz Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich, podpułkownik WP.
Urodził się w Mircu, woj. kieleckie, w rodzinie chłopskiej. Podczas wojny uczestnik ruchu oporu w szeregach Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. W 1952 r. ukończył studia w Akademii Medycznej w Warszawie i rozpoczął pracę pod kierunkiem prof. Grucy, specjalizując się w chirurgii kostnej. Później poświęcił się leczeniu alkoholików i lekomanów w poradni rejonowej w Warszawie. Od 1959 był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego.
Józefa Stompora interesowała tematyka wojenna i medyczna. Swoją pierwszą powieść Leśne noce wydał w 1958 r. Za powieść Rozdroża miłości otrzymał nagrodę Ministra Obrony Narodowej i wojewody łomżyńskiego w 1985 r. Książki Człowiek z lancetem, Szpital pod jodłami i Płonące lazarety przetłumaczono na język niemiecki.