Iwan Gieorgijewicz Biessonow ros. Иван Георгиевич Бессонов (ur. 24 sierpnia 1904 r. w Permie w Rosji, zm. 19 kwietnia 1950 r. w ZSRR) – wysoki oficer wojsk wewnętrznych NKWD i Armii Czerwonej (kombrig), założyciel i przewodniczący Rosyjskiej Narodowej Partii Reformistów (RNPR) i organizacji Polityczne Centrum Walki z Bolszewizmem podczas II wojny światowej.
Ukończył 4-klasową szkołę w Permie. W lutym 1920 r. wstąpił do armii bolszewickiej. Doszedł do funkcji zastępcy szefa sztabu jednego z pułków kawalerii. Od 1934 r. służył w wojskach NKWD na różnych stanowiskach dowódczych. Jego kariera wojskowa, której szczyt przypadł na okres wielkiego terroru lat 1937–1938, przebiegała pod znakiem pełnego zaangażowania w stalinowskie czystki. W tym okresie sprawował on funkcję dowódcy Zabajkalskiego Okręgu Pogranicznego NKWD, zastępcy gen. Iwana I. Maslennikowa, a następnie szefa oddziału wojennego przygotowania w sztabie pogranicznych i wewnętrznych wojsk NKWD. W 1940 r. popadł w niełaskę Ławrientija P. Berii, szefa NKWD, ale udało mu się uniknąć śmierci. Został jednak przeniesiony do Armii Czerwonej, w której w momencie najazdu Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 r. dowodził 102 Dywizją Strzelecką. 26 sierpnia dostał się do niewoli niemieckiej w rejonie Homla i został osadzony w oflagu w Hammelburgu. Wiosną 1942 r.