Po III rozbiorze Polski osiadł na wsi. W początkach grudnia 1806 powołano go na asesora Izby Najwyższej Wojennej i Administracji Publicznej w Warszawie. W kwietniu 1808 został mianowany radcą prefektury departamentu warszawskiego. W grudniu 1815 otrzymał Order Św. Stanisława II klasy. Do września 1816 roku był prefektem departamentu warszawskiego. W tym samym roku został prezesem Rady Województwa Mazowieckiego. 15 października 1816 otrzymał nominację na senatora-kasztelana.
W 1828 roku był członkiem Sądu Sejmowego, mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanuTadeusz Bieczyński, Sąd sejmowy 1827-1829 na przestępców stanu. Urzędowe akta, Poznań 1873, s. 57..
Jako senator podpisał 25 stycznia 1831 roku akt detronizacji Mikołaja I RomanowaDayarusz Sejmu z R. 1830-1831, wydał Michał Rostworowski, T. I, Kraków 1907, s. 244.. Od 27 lutego do 14 kwietnia 1831 prezydował w powstańczym Senacie. 10 sierpnia 1831 został wybrany senatorem-wojewodą. W 1831 był organizatorem i prezesem Komitetu opiekującego się rodzinami wojskowych oraz Komitetu wspierającego dotkniętych klęskami wojny. Po upadku powstania wycofał się do swego majątku. Od 1847 rozpoczął dyktować swoje wspomnienia wnuczce Karolinie Nakwaskiej-Walewskiej i doprowadził je do 1812. Wspomnienia te zostały opublikowane pt: Pamiętnik życia mego (1963).