thumb|250px|Model grupy szwedzkiej artylerii konnej z 1850 w pełnym galopie w Muzeum Armii w Sztokholmie thumb|250px|Artylerzyści konni Księstwa Warszawskiego Artyleria konna – artyleria będąca organicznym składnikiem oddziałów i związków kawalerii, wyposażona w lekkie armaty oraz moździerze dostosowane do zaprzęgu konnego. Cała obsługa artylerii konnej jeździła konno.
Historia Artyleria konna służyła do wsparcia w walce kawalerii, a cechował ją manewrowy charakter działań. Specyfiką działań było stosowanie tzw. szarż artyleryjskich, które polegały na podjeżdżaniu w pełnym galopie pod pozycje wroga, odprzodkowaniu i rozpoczęciu ognia, wykorzystując zaskoczenie, jakie dawało jej niespodziewane pojawienie się. Artyleria konna okazała się niezwykle przydatna jako artyleria rezerwowa, mogąca szybko się pojawić w zagrożonym punkcie pola walki, czy też tam, gdzie było potrzebne wsparcie dodatkowym ogniem.
W Polsce szarżami artyleryjskimi wsławił się Józef Bem, a najświetniejsza miała miejsce w 1831 w bitwie pod Ostrołęką.
W 1918 roku pierwsze oddziały artylerii konnej powstawały z inicjatywy gen. Tadeusza Jordan Rozwadowskiego i gen. Józefa Dowbor MuśnickiegoMirosław Giętkowski, Artyleria konna Wojska Polskiego 1918-1939, Toruń 2000,s.43-44