thumb|Nagrobek Aleksandra Wóycickiego na Cmentarzu Powązkowskim Aleksander Wóycicki, właśc. Aleksander Wójcicki (ur. 5 marca 1878 w Mistowie, zm. 2 sierpnia 1954 w Warszawie) – polski ksiądz katolicki, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1919–1937), profesor i rektor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1937–1939), członek Prezydium Rady Naczelnej Obozu Zjednoczenia Narodowego w 1939 rokuRocznik Polityczny i Gospodarczy 1939, Warszawa 1939, s. 72..
Życiorys Urodził się w Mistowie jako czwarte z sześciorga dzieci Stanisława (1849–1942) i Karoliny z Krzyżanowskich (1849–1931). Wykształcenie podstawowe zdobył w domu, w 1892 ukończył dwuklasową szkołę miejską w Mińsku, następnie kontynuował naukę w 3. Gimnazjum Państwowym w Warszawie. 9 września 1896 wstąpił do Metropolitalnego Seminarium św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Święcenia kapłańskie otrzymał 3 lutego 1901 w archikatedrze warszawskiej. Następnie pracował jako wikariusz w parafiach w Błoniach, Kołbieli, przy parafii pofranciszkańskiej NMP w Warce (od ok. 1903), Wiskitkach, Kutnie, oraz jako zastępca proboszcza w Kuflewie. Jako proboszcz posługiwał w parafii Sobótka k. Łęczycy oraz w Kiczkach k.