Pod koniec 1923 został powołany na katedrę Chrześcijańskich Nauk Społecznych w Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. 29 stycznia 1924 mianowany profesorem zwyczajnym. Od roku 1927 był kilkakrotnie prodziekanem Wydziału Teologicznego tej uczelni. 19 września 1925 otrzymał nominację na profesora zwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1934–1939 należał do Rady Społecznej przy Prymasie Polski. W 1937 został wybrany rektorem Uniwersytetu Stefa Batorego. Obowiązki rektora pełnił do 1 września 1939 i 4 września wyjechał do Warszawy. Tam aresztowany przez gestapo i więziony do października 1939 na Pawiaku. Podczas okupacji sprawował posługę duszpasterską przy kościele św. Aleksandra. Po upadku powstania warszawskiego w 1944 wyjechał do Nadarzyna, do Warszawy wrócił wiosną 1945.
Po wojnie, w 1946 został profesorem Katolickiej Nauki Społecznej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Będąc już na emeryturze, w latach 1948–1954 prowadził wykłady w Metropolitalnym Seminarium Duchownym. W 1951 został mianowany papieskim prałatem domowym.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 196-6-17).