Dziewięcioro Pintupi () – grupa dziewięciu Aborygenów Pintupi odnalezionych w 1984, prowadzących tradycyjne półkoczownicze życie na Pustyni Gibsona. Czasami są określani jako „zaginiony szczep”.
Uważa się ich za ostatnich Aborygenów prowadzących takie życie. Poruszali się w pobliżu wodopojów przy jeziorze , przy granicy Australii Zachodniej z Terytorium Północnym, nadzy i uzbrojeni w dwumetrowe włócznie i bumerangi. Podstawą ich diety były jaszczury przypominające małe krokodyle i króliki, a także rośliny dostępne w buszu.
Grupa była rodziną – czterech braci (Warlimpirrnga, Walala, Thomas i Yari Yari), trzy siostry (Yardi, Yikultji i Tjakaraia) i dwie „matki” (Nanyanu i Papalanyanu). Chłopcy byli w wieku 14 do 20 lat, dziewczynki miały kilkanaście lat (nikt nie zna dokładnego wieku). Matki miały trzydzieścikilka lat. Ojciec, mąż dwóch żon, zmarł kilka miesięcy przed odnalezieniem grupy.