Po bitwie pod Połtawą uciekł do Prus Książęcych, gdzie Stanisław Leszczyński nadał mu rangę hetmana wielkiego litewskiego. Tytuł ten utracił już w 1711, gdy do Prus udał się hetman Michał Wiśniowiecki. 4 września 1711 wraz z oddziałami Wiśniowieckiego przeprowadził nieudany wypad na Wielkie Księstwo Litewskie. Od marca 1713 przebywał u boku Leszczyńskiego w Benderach, gdzie organizował interwencję turecko-tatarską. Wstąpił na służbę króla Szwecji Karola XII, od którego pobierał pensję roczną w wysokości 6 000 talarów. W 1714 wziął udział w nieudanej wyprawie Wiśniowieckiego w głąb Rzeczypospolitej. W tym też roku osiadł na stałe we Wrocławiu. Wstąpił na służbę królewicza Konstantego Sobieskiego. W 1718 wyjechał do Paryża. W 1721 dzięki poparciu cara Piotra I uzyskał amnestię i powrócił do kraju. Został posłem na sejm w 1722. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 roku na sejmie konwokacyjnymKonfederacya generalna omnium ordinum Regni et Magni Ducatus Lithuaniae na konwokacyi generalney Warszawskiej uchwalona [...] 27 (słow. [...] kwietnia [...] 1733, s. 33..
Bibliografia Tadeusz Wasilewski Jerzy Hieronim Kryszpin-Kirszensztein, w: Polski Słownik Biograficzny, t. XV, 1970, s.