Wszystkie ocalałe podstawy i działa rozkazano w 1945 roku przeznaczyć na złom, ale niektóre części pozostawiono, ponieważ mogły być użyte w podwójnych armatach Boforsa.

Ocena Ocenia się, że głównym mankamentem tych armat była amunicja. Armaty strzelały mało skutecznymi pociskami, wyposażonymi wyłącznie w klasyczne zapalniki kontaktowe. Ponadto magazynki były zbyt małe w stosunku do szybkostrzelności przez co wymagały częstej zmiany. Poważniejszą wadą było bardzo bliskie umieszczenie luf co utrudniało pracę ładowniczym, podejrzewa się, że szeroko rozstawione lufy poczwórnie sprzężonych armat Boforsa 40 mmZobacz zdjęcie poczwórnie sprzężonej armaty Bofors 40 mm zaprojektowano właśnie na podstawie doświadczeń z armatą 28 mm.

Mimo to ocenia się, że pod względem właściwości balistycznych były to jedne z najlepszych armat przeciwlotniczych II wojny światowej. Według opinii specjalistów była to typowa broń czasów pokoju – droga, skomplikowana i wymagająca dobrze wyszkolonej obsługi. W momencie, gdy wybuchła wojna i na pokłady okrętów trafiło wielu młodych marynarzy, głównie z poboru, armaty zyskały sobie złą sławę, ponieważ błędy w obsłudze powodowały np. częste ich zacinanie się.