Władimir Gawriłowicz Azberg (; ur. w Taganrogu, zm. 10 lutego 1947 w ZSRR) – pułkownik Armii Czerwonej, kolaborant niemiecki, szef oddziału przygotowania wojskowego sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji i jednocześnie komendant szkoły oficerskiej ROA pod koniec II wojny światowej.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Astrachaniu, a następnie kurs w Konstantynowskiej Szkole Wojskowej. Brał udział w I wojnie światowej. Służył w 156 pułku piechoty. 4 czerwca 1919 wstąpił do Armii Czerwonej. Uczestniczył w wojnie domowej z białymi, walcząc na południowo-zachodnim froncie. Dowodził samodzielnym batalionem 11 Armii. Od lata 1919 do listopada 1920 był zastępcą dowódcy 3 pułku strzeleckiego 2 Dywizji Strzeleckiej. Do 1923 sprawował funkcję adiutanta komendanta Baku, a do 1924 adiutantem dowódcy 2 Kaukaskiej Dywizji Strzeleckiej, likwidującej powstanie Dagestańczyków. Następnie dowodził batalionem 4 pułku strzeleckiego w dywizji. W latach 1926–1927 szkolił się na kursach dla starszych oficerów. W styczniu 1930 został szefem oddziału w sztabie wojsk pancernych Armii Czerwonej. W 1932 ukończył w Leningradzie kursy dla oficerów wojsk pancernych, po czym powrócił na poprzednie stanowisko. W 1936 awansował do stopnia majora, a w listopadzie 1939 na pułkownika.