Michaił Wasiljewicz Bogdanow, ros. Михаил Васильевич Богданов (ur. 1897 we wsi Woźnia w guberni smoleńskiej, zm. 19 kwietnia 1950 w Moskwie) – kombrig Armii Czerwonej, szef oddziału artylerii w sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
Życiorys W 1919 r. wstąpił do armii bolszewickiej. Doszedł do stopnia kombriga. W momencie ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 r., sprawował funkcję dowódcy artylerii VIII Korpusu Strzeleckiego. 10 sierpnia tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Od 6 kwietnia 1942 r. był osadzony w oflagu w Hammelburgu, gdzie podjął kolaborację z Niemcami. Opracowywał dla Wehrmachtu analizy z działań Armii Czerwonej na Froncie Południowo-Zachodnim. Od 18 listopada 1942 r. pracował na rzecz Organizacji Todt. Został przeniesiony pod Berlin, gdzie mianowano go kierownikiem wyższej niemiecko-rosyjskiej szkoły specjalistów, która przygotowywała kadry dla tyłowych służb Wehrmachtu. Następnie objął funkcję zastępcy kierownika Zarządu „Wołga” Organizacji Todt, przy Grupie Armii Środek. 30 sierpnia 1943 r. spotkał się w Berlinie z gen. Andriejem Własowem, który znał go dobrze z okresu służby w Armii Czerwonej. W październiku tego roku wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA).