Projektowanie zorientowane na użytkownika (, ) – podejście do projektowania interakcji człowieka z komputerem, w którym potrzeby, wymagania i ograniczenia końcowego użytkownika są szczegółowo badane na każdym etapie procesu projektowego. Podejście to wykorzystuje się m.in. przy tworzeniu produktu lub usługi cyfrowej. jest jedną z podstawowych metod użyteczności.
Historia pojęcia Termin pojawił się w latach 80. w laboratorium badawczym Donalda Normana w Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego. Koncepcja zyskała na popularności w 1986 roku po opublikowaniu książki (D. Norman, S. Draper, 1986). Później rozwinięcie tej idei Donald Norman kontynuował w książce (1988) (oryginalny tytuł )Abras C., Maloney-Krichmar D., Preece, J. (2004) ] (ang.) [dostęp: 2019-01-06] (wydanie polskie Dizajn na co dzień, 2018).
W 1999 roku standard metodyki został opracowany przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną w postaci normy ISO 13407:1999 . W 2010 roku norma ta została rozszerzona i zaktualizowana na ISO 9241-210:2010 (wersja angielska). Dokument zawiera wymagania i zalecenia dotyczące zasad projektowania i działań skoncentrowanych na użytkowniku w całym cyklu życia komputerowych systemów interaktywnych.