Ani w Hunzie ani w Nagirze nie rezydował przedstawicieli ismailickiego duchowieństwa, a najbliższy pīr miał okresowo siedzibę w Gilgitcie, a także w Chitralu, Ghizer i in., co tłumaczono m.in. ograniczonymi środkami finansowymi księstw. Polityczny wpływ religii był w księstwie ograniczony. Bezpośrednie kontakty z agą chanem, duchowym przywódcą (imamem) ismailitów, nastąpiły po objęciu władztwa w księstwie przez Nazima Chana w marcu 1892 r. Dopiero od tego czasu miało miejsce regularne płacenie dziesięciny, także w złocie, imamowi w Bombaju. W ostatnich dwóch dekadach istnienia księstwa osobiste poparcie aga chanów, a od 1967 r. prowadzonej przez nich Aga Khan Foundation, w ogromnym stopniu przyczyniły się do rozwoju szkolnictwa, opieki zdrowotnej i poziomu życia w księstwie.
Wielkość populacji Przybliżoną liczbę mieszkańców można podać dopiero na połowę XIX w., gdy Hunzę zaczęli odwiedzać brytyjscy badacze i podróżnicy, ale i o późniejszych danych mówi niemiecki antropolog i geograf Hermann Kreutzmann, że nie są dokładne. Według opracowanych przez niego danych przyrost ludności w Hunzie miał się następująco: Przyrost ludności w księstwie HunzyRokLiczba mieszkańców1880ok. 6 tys.1896886819018667191110126192112117193113241194115341195115691196121291197226544 mały|272x272px|Baltit Fort na wzniesieniu ponad dawną wioską Baltit (obecnie Karimabad)
Stolica mały|269x269px|Uliczka w Karimabad, prowadząca do Baltit Fort.