26 marca 1923 został zwolniony – na własną prośbę, ze względu na stan zdrowia – ze stanowiska dowódcy OK IDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 30.03.1923 r., ale 15 listopada otrzymał nową nominację – na funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w KrakowieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 77 z 16.12.1923 r..
Przeciwstawiał się atakom Józefa Piłsudskiego kierowanym przeciwko kadrze oficerskiej z byłej armii austriackiej. Podczas przewrotu majowego w 1926 opowiedział się za rządem, co przekreśliło jego karierę. 28 maja 1926 został zwolniony ze stanowiska dowódcy DOK V i przeniesiony – najpierw do dyspozycji ministra spraw wojskowychDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 05.06.1926 r., a z dn. 31 października – w stan spoczynkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 41 z 30.09.1926 r.. Osiadł w Warszawie.
Po przejściu w stan spoczynku czynnie wspierał endecję – współpracował z Romanem Dmowskim. Działał w Obozie Wielkiej Polski. Po II wojnie światowej, od 1945 znajdował się we władzach naczelnych PCK. Pracował społecznie także w innych dziedzinach. Był jednym z nielicznych generałów Wojska Polskiego II RP, który otrzymał emeryturę wojskową w Polsce Ludowej. W ostatnich latach życia mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł.