thumb|240px|Grób Heleny Sławińskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Helena Sławińska (ur. 13 lutego 1880 w Płońsku, zm. 19 sierpnia 1974 w Warszawie) – polska działaczka społeczna, organizatorka opieki nad dziećmi i młodzieżą, jako jedna z pierwszych w Polsce wprowadziła rodziny zastępcze jako formę opieki nad dziećmi osieroconymi.
Życiorys Urodziła się w Płońsku, będąc jednym z czworga dzieci Heleny z Kossobudzkich i Michała Łodzia-Kurnatowskiego, za udział w powstaniu styczniowym pozbawionego rodzinnego majątku Miłaszewo na Wileńszczyźnie, później pracownika Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Po ukończeniu pensji i kursów nauczycielskich w Warszawie, wyjechała na Ukrainę, pracując jako nauczycielka domowa w tamtejszych majątkach; wieczorami uczyła niepiśmiennych chłopów. W roku 1911 wyszła za mąż za Seweryna Sławińskiego, inżyniera dróg i mostów, i zamieszkała z mężem w Wilnie. Miała z nim dwie córki: Ewę (ur. 1912) i Irenę (ur. 1913).