Dwupiętrowa nadbudówka dziobowa miała kształt standardowy dla brytyjskich niszczycieli, począwszy od typu I – niska, opływowa, ze zwężającą się klinowo przednią ścianą, ściętą skośnie u góry (typ Admiralicji). Górne piętro mieściło m.in. w przedniej części sterówkę, za nią odkryty pomost bojowy, dolne piętro było wydłużone do przodu. Pomost był lekko opancerzony dla ochrony przez pociskami karabinowymi i odłamkami. Konfiguracja pomostu została nieco zmieniona w stosunku do wcześniejszych niszczycieli według sugestii lorda Mountbattena. Za nadbudówką i uskokiem pokładu, na pokładzie górnym, był maszt trójnożny i za nim pojedynczy komin na śródokręciu – były to pierwsze brytyjskie jednokominowe niszczyciele. Podwójne stanowiska dział umieszczone były na pokładzie dziobowym (A) i pokładzie nadbudówki dziobowej (B) oraz na niewielkiej nadbudówce rufowej (X). Umieszczenie dział rufowych na nadbudówce umożliwiało wykorzystanie pokładu rufowego na bomby głębinowe i osprzęt do trałowania min TSDS (zdjęty w latach 1942−1943) lub pomieszczenia sztabowe w wydłużonej nadbudówce na liderach flotylli. Charakterystycznym elementem osprzętu trału były dwa żurawiki na rufie.