dodruk tamże 2011 (nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz nominacje do nagrody tygodnika „Polityka” na najlepszą książkę historyczną oraz do nagrody literackiej „Srebrny Kałamarz” Fundacji Zielona Gęś im. Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego). Wojna, pamięć, tożsamość. O bitwach i mitach bitewnych, red. Jan M. Piskorski, Warszawa: Bellona 2012. Die Verjagten. Flucht und Vertreibung im Europa des 20. Jahrhunderts, tłum. P.O. Loew, München: Siedler Verlag 2013 (oprawa twarda i E-book), München: Pantheon 2015 (oprawa miękka) oraz specjalne wydanie wschodnioniemieckich centrali kształcenia politycznego (Zentrale für politische Bildung). Polska – Niemcy. Blaski i cienie tysiącletniego sąsiedztwa, Warszawa: Bellona 2017. Pomeranika, Warszawa: Bellona 2020. Gorzka sól historii. Migracje i transformacje, Warszawa: Bellona 2021. (wespół z Timmem Stuetzem), Spacer między słowem a obrazem, Szczecin: Książnica Pomorska 2023. Bitwy o przeszłość. Nauka, polityka, media, edukacja, Kraków: Universitas 2024. Syrena i profesor. Opowiadania, Wrocław: Oficyna Wydawnicza ATUT 2024. Kobiety u końca świata i inne eseje, Kraków: Universitas 2025.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jan Maria Piskorski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.