W 1860 roku - według spisu sporządzonego przez ówczesnego burmistrza miasta, Majewskiego – w Bełchatowie mieszkało 325 Polaków (stanowiących 22% mieszkańców miasta), 35 Niemców (2% mieszkańców) oraz aż 1139 Żydów, stanowiących 76% mieszkańców. Według wyznania: 212 katolików, 148 ewangelików augsburskich (ponad 75% z nich uważało się za Polaków), 4 ewangelików reformowanych oraz 1139 osób wyznania mojżeszowegoMarcin Chmielewski, Zarys historii Bełchatowa do 1918 roku, [w:] .
W 1890 roku w Bełchatowie mieszka 2600 mieszkańców (w tym 2000 Żydów).
Gwałtowny rozwój miasta Bełchatowa nastąpił po 1975 roku, gdy podjęto decyzję o budowie Kombinatu Górniczo–Energetycznego „Bełchatów”Z kart historii wraz z osiedlami mieszkalnymi, usługami i linią kolejową nr 24 łącząca KWB Bełchatów i Elektrownię Bełchatów z Piotrkowem Trybunalskim i linią kolejową nr 1. W latach 70. i 80. XX wieku wybudowano wielki zespół mieszkaniowy, a Bełchatów wraz z hotelami robotniczymi pełnił rolę miasta-sypialni dla pracowników Zespołu Górniczo-Energetycznego.
W 1986 roku Bełchatów przekroczył 50 tys. mieszkańców, w związku z tym stał się miastem prezydenckim.