Generałowie i admirałowie II RzeczypospolitejTytuł i układ chronologiczny artykułu oparto na pracy Tadeusza Kryska-Karskiego i Stanisława Żurakowskiego zatytułowanej „Generałowi Polski Niepodległej”, którzy uwzględnili „awanse generalskie od chwili odzyskania Niepodległości w 1918 r., awanse dokonane przez Rząd RP na Obczyźnie podczas drugiej wojny światowej i awanse późniejsze, przeprowadzone przez władze RP na Obczyźnie”. – generałowie i admirałowie Wojska Polskiego II RP:
Polacy, którzy zostali mianowani generałami i admirałami w Armii Imperium Rosyjskiego i cesarskiej i królewskiej Armii, i zostali przyjęci do Wojska Polskiego w tych stopniach; Polacy – oficerowie armii państw zaborczych awansowani w Wojsku Polskim do stopni generalskich; Polacy, oficerowie polskich formacji wojskowych formowanych i walczących u boku ententy (Korpusy Polskie w Rosji, Armia Polska we Francji) i państw centralnych (Legiony Polskie, Polski Korpus Posiłkowy, Polska Siła Zbrojna); cudzoziemcy, generałowie i oficerowie, pełniący służbę w polskich formacjach wojskowych, przyjęci do służby stałej lub kontraktowej w WP; oficerowie formacji, o których mowa w pkt.