Franciszek Czacki herbu Świnka (ur. 1727 – zm. 13 lutego 1787 w Porycku) – strażnik wielki koronny od 1766, konsyliarz konfederacji barskiej z województwa bełskiego, starosta nowogrodzki, pułkownik pułku Ordynacji Ostrogskiej.
Drugi syn Michała Czackiego - kasztelana wołyńskiego, brat Szczęsnego Czackiego, stryj Tadeusza Czackiego. Posiadacz klucza kulikowskiego oraz Boremla na Wołyniu.
Poseł na sejmy w 1744, 1746, 1758, 1764. Deputat na Trybunał Skarbowy Koronny w 1749. Przeciwnik reform Familii Czartoryskich. Poseł województwa czernihowskiego na sejm konwokacyjny 1764 rokuTomasz Szwaciński, Sejmiki poselskie przed konwokacją 1764 r., w: Kwartalnik Historyczny, R. 113, nr 1 (2006), s. 44.. 9 maja 1764 podpisał manifest protestacyjny i wyjechał z Warszawy. W 1764 roku podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa wołyńskiegoAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 74.. Poseł na sejm 1766 roku z województwa czernihowskiegoRozalia Kosińska, Sejmiki poselskie 1766 roku, w: Kwartalnik Historyczny 2019, T. 125, nr 4, s. 884..