thumb|Haubica kal. 155 mm wz. 17 Artyleria w II Rzeczypospolitej – jeden z trzech, obok piechoty i kawalerii, głównych rodzajów wojska Sił Zbrojnych II RP (w ówczesnej terminologii rodzaj wojsk nazywano bronią).
1 czerwca 1939 r. w artylerii pełniło służbę 2589 oficerów, 4974 podoficerów zawodowych i nadterminowych oraz 53 320 szeregowych, co stanowiło 13,8% wszystkich żołnierzy WP (bez KOP). Pod względem liczebności stanów osobowych artyleria była drugim, po piechocie, rodzajem broni.
Formowanie oddziałów artylerii Proces formowania pułków i dywizjonów artylerii odbywał się w ciągu całego dwudziestolecia międzywojennego. W listopadzie 1918 rozpoczęto tworzenie pułków artylerii polowej.
Pod koniec 1919 artyleria na froncie zorganizowana była następująco: 1 Brygada Artylerii: 1 pułk artylerii polowej (dziewięć baterii) 5 i 6 bateria 9 pap 1 dywizjon 1 pac w – dwie baterie (trzecia w głębi kraju) 2 Brygada Artylerii: 2 pułk artylerii polowej – osiem baterii 2 pułk artylerii ciężkiej – cztery baterie (bateria 4 i 6 w głębi kraju) 3 Brygada Artylerii: 3 pułk artylerii polowej – osiem baterii (6 bateria w głębi kraju) 3 pułk artylerii ciężkiej – cztery baterie (4 bateria wchodziła w skład dywizji górskiej, 6 bateria w głębi kraju) 4 Brygada Artylerii: 4 pułk artylerii polowej – dziewięć baterii 4 pułk artylerii