Piotr Krauczanka był jednym z deputowanych, którzy nie zostali dopuszczeni do udziału w zorganizowanym 19–20 listopada 1996 roku przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę I Wszechbiałoruskim Zgromadzeniu Ludowym. Zaraz potem potępił organizację Zgromadzenia jako wydarzenia o charakterze niedemokratycznym, którego uczestnicy nie byli wybierani, a wyznaczani.
27 listopada 1996 roku, po dokonanej przez Łukaszenkę kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo zmianie konstytucji, nie wszedł w skład utworzonej przez niego Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji. Od 19 stycznia 1998 roku był Nadzwyczajnym i Pełnomocnym Ambasadorem Republiki Białorusi w Japonii, a od 14 grudnia 1999 roku jednocześnie w Republice Filipin. 19 listopada 2002 roku został odwołany z obu tych stanowisk. W 2003 roku powrócił do opozycji skierowanej przeciwko Łukaszence. Wyrażał zamiar kandydowania na urząd prezydenta, jednak pod koniec 2005 roku odmówił wystawienia swojej kandydatury w wyborach prezydenckich w 2006 roku.
Działalność naukowa i prace Piotr Krauczanka prowadzi badania nad historią zagranicznych związków gospodarczych Białorusi w latach 20. i 30. XX wieku oraz nad problemami kultury. Jest autorem prac:
Życie prywatne Piotr Krauczanka jest żonaty, ma dwoje dzieci i wnuczkę.